Darmowa tapeta na telefon na lato czeka.
Widziałas/-eś kiedyś dżdżownicę po deszczu spacerującą po chodniku? Z pewnością tak! Czy wiesz, że ten pożyteczny zwierzak to doskonały reprezentant ogromnej grupy zwierząt? Mowa oczywiście o pierścienicach! Jeśli szukasz informacji na przyrodę lub biologię, świetnie trafiłeś. Sprawdźmy, gdzie żyją pierścienice i czym się charakteryzują.
Pierścienice to prawdziwi podróżnicy – potrafią przystosować się do bardzo różnych warunków! Te niesamowite bezkręgowce możemy spotkać niemal wszędzie. Ich środowisko życia to przede wszystkim:
gleba (to tam pracują nasze znajome dżdżownice!),
ściółka leśna (czyli dywan z opadłych liści i gałązek w lesie),
wody słodkie (np. jeziora, stawy i rzeki),
wody słone (morza i oceany).
Zastanawiasz się, dlaczego pierścienice nazywają się właśnie tak? Odpowiedź kryje się w ich wyglądzie!
Cechy charakterystycznie pierścienic:
Ciało podzielone na segmenty przypominające pierścienie.
Ciało pokryte cienkim oskórkiem i śluzem.
Ruch pełzający. Mają coś niesamowitego – worek powłokowo-mięśniowy! Kiedy mięśnie okrężne się kurczą – ciało robi się cienkie i długie. Kiedy mięśnie podłużne – robi się grube i krótkie. Dzięki temu suną do przodu jak prawdziwi akrobaci! (Porównaj to z nicieniami).
Jama ciała wypełniona płynem. Ten płyn działa jak „wodny szkielet” – nadaje kształt i pomaga w poruszaniu się.
Wymiana gazowa całą powierzchnią ciała. Oddychają skórą, dlatego ich ciała muszą być ciągle wilgotne.
Zamknięty układ krwionośny.
Układ nerwowy w kształcie drabinki.
Rozmnażanie płciowe. Są albo rozdzielnopłciowe, albo obojnacze .
Teraz, gdy już wiesz, jak pierścienice są zbudowane, czas na najpopularniejszych bohaterów tej grupy – tych, które możesz spotkać w ogrodzie, lesie lub… w stawie!
Należy do skąposzczetów.
Ma malutkie szczecinki na każdym segmencie – to jak kolce w butach do biegania, pomagają się czepiać ziemi.
Widzieliście kiedyś grubsze miejsce na ciele dżdżownicy? To siodełko – służy do rozmnażania!
Żyje pod ziemią, więc ma słobo rozwinięte narządy zmysłów.
Je martwe liście, resztki roślin – czyli jest sprzątaczką natury!
Przekopując ziemię, napowietrza ją i wzbogaca w związki azotu → rolnicy ją uwielbiają!
Pijawki żyją głównie w słodkiej wodzie.
Długość zwykle 2–5 cm, ale niektóre osiągają nawet 30 cm (brrrrrr...!).
Nie ma szczecinek, za to ma przyssawki na obu końcach ciała.
Pijawka lekarska ma aż 5 par oczu („żeby cię lepiej widzieć, mój drogi żywicielu…” 😈).
Odżywia się krwią.
Ma szczęki – tnie skórę jak nożyczki.
Wydziela hirudynę – substancję, która zapobiega krzepnięciu krwi.
Krew gromadzi w wolu, taki zapas starcza jej nawet na kilka miesięcy!
Dawniej używano jej do „upuszczania krwi”, aby obniżyć jej ciśnienie u chorego.
Dziś stosuje się ją w hirudoterapii (leczenie pijawkami) – np. przy chorobach układu krążenia.
W Polsce pijawka lekarska jest pod ścisłą ochroną – nie wolno jej łapać!
Do zobaczenia w kolejnym wpisie z serii „Uczymy się zoologii z SielskoEdu”!
Gotowe notatki do druku z zoologii znajdziecie tu.